این بدان معنی است که هرگز به دنبال چیزهای تازه در زندگیش نبوده است

هفتمین ماه از سال هجری قمری رجب نام دارد که نباید فضیلت آن را به بوته فراموشی سپرد زیرا در میان ماههای دوازده ‏گانه تنها و بدون ائتلاف با ماههای دیگر از حرمت و قداست ‏برخوردار می ‏باشد، در واقع چهار ماه در قرآن کریم با تعبیر «حرم‏» یعنی برخوردار از حرمت ‏یاد شده است که یکی از آنها فرد است که رجب نام دارد و در آن قتال و کشتار حرام می ‏باشد.

رسول اکرم (ص) فرموده ‏اند: «رجب ماه بزرگ خداست و هیچ ماهی در حرمت و فضیلت‏ به پایه آن نمی ‏رسد و قتال با کافران در این ماه حرام است، آگاه باشید که رجب ماه پروردگار است و شعبان ماه من و ماه رمضان ماه امت من است و اگر کسی در ماه رجب حتی یک روز روزه بدارد خدا را از خود خشنود ساخته و خشم الهی از او دور می‏گردد.»

امام هفتم (ع) فرموده ‏اند: رجب نام نهری است در بهشت که از شیر، سفیدتر و از عسل، شیرین‏تر است; هر کس یک روز از آن را روزه بدارد خداوند از آن نهر به او بیاشامد.

ماه رجب، به دلیل برخورداری از مزایای گوناگون و توجه به ابعاد معنوی آن، نام‏های دیگری نیز دارد؛ نام‏هایی مثل ماه آمرزش خواهی (شهرُ الاستغفار)؛ ماه تک (رَجَبُ الفَرد) به دلیل تنها واقع شدن و جدا شدن آن از سایر ماه‏های حرام؛ سرشار (رَجَبُ الاَصَبّ) به دلیل نزول سرشار رحمت الهی؛ ماه امیرمؤمنان (شهرُ امیرِالمؤمنین)، ریسمان الهی و اَصَمْ یعنی برخوردار از فضیلت‏های بسیار.

در فضیلت ماه رجب

ماه رجب

بهار خودسازی

طلیعه انس

چرا گناه در ماه رجب را دو برابر حساب می کنند؟
از ماه رجب تا ضیافت رمضان

فرا رسیدن این ماه، نعمت بزرگی است که باید از آن بهره فراوان ببریم و نگذاریم شبها و روزهایش، با غفلت سپری شود. عبادت و نیایش، نماز و روزه، دعا و صلوات و سرانجام به یاد خدا بودن و تذکر در این ماه خجسته، لذتی دیگر دارد، همین بس که اگر یک روز از این ماه را با خلوص نیت و با توجه قلب روزه بگیریم، مستوجب رضوان بزرگ الهی خواهیم شد. رسول خدا (ص) می فرماید:

هان! ماه رجب و ماه شعبان دو ماه من اند و ماه رمضان ماه امتم. آگاه باشید، هر که یک روز از ماه رجب را با ایمان و اخلاص روزه بگیرد، مستوجب رضوان بزرگ الهی می گردد و روزه اش در آن روز بی گمان خشم خداوند را فرو می نشاند و دری از درهای دوزخ را بر روی خویش می بندد.

سال نو، وقتی برای مردم «عید» است که همراه با شادابی روح و تغییر رفتار و پیشرفت در اخلاق باشد.

اگر «تحویل سال»، همراه با «تحول حال» نباشد، چه فایده؟
اگر خدای «مقلب القلوب»، توفیق دگرگون‎سازی دل و دیده و زندگی و ذهن به ما ندهد، مغبونیم. زمینه این تغییر را هم خودمان باید فراهم سازیم.
امام امت (رحمت‎الله‎علیه) فرمود:
«همین‎طور که سال، تجدید می‎شود، باید یک تجدیدی هم در اشخاص، یک تحول هم در ارواح و اشخاص پیدا بشود…»

فروردین فرا می‎رسد و با خود، پیام حیات و نشاط و بیداری و شکوفایی به همراه دارد و این فصل، یکی از «آیات الهی» را نشان می‎دهد.
و… جان‎ها و روح‎ها و روحیه‎ها هم!
چهره طبیعت، شاداب می‎گردد،
دل‎های مردم نیز نو می‎شود و یأس‎ها به امید می‎رسد، چون «نوروز» است، روزی نو و حال و هوایی تازه.

حیاات انسان‎های متعهد، از عشق و ایمان و حرکت و جهاد است. سرسبزی مزرعه این «حیات قلبی»، به شهادت‎های سرخ است و به ایمان‎های سبز و دل‎های سفید. «نوروز انقلاب»، فروردین جان‎هاست و بهار ایمان‎ها و طراوت اندیشه‎ها.
هفت سین ما هم عبارت است از:
سلام و سیر و سلوک و سحر و سجاده و ستاره و ساحل.
نوروز انقلاب،
مستضعفان خاک‎نشین را
پیغام می‎دهد:

روزی که توده‎های مسلمان،
با نهضتی عمیق،
در فکر و در عمل
در دید و در توان،
بر پایه‎های محکم «توحید»
با آیه‎های روشن قرآن
راه نجات را بپذیرند
آن روز، دیدنی است
آن روز،
آوای گرم جبهه ایمان، شنیدنی است…

در نوروز انقلاب، باید «افکار» را از اعوجاج‎ها و «رفتار» را از آلودگی‎ها و «گفتار» را از کینه‎ورزی و نفرت‎آفرینی پاک کرد. این «طهارت درونی» مطلوب خدا و محبوب رسول است، اگر خانه‎ها و پرده‎ها و فرش‎ها و لباس‎ها «تمیز» و «نو» می‎شود، به «خانه تکانی دل‎ها» هم باید بها داد. این، همان «تزکیه» است که از اهداف مهم رسالت انبیاست.

آن‎گونه که رویش جوانه‎ها از بطن طبیعت مرده و زمستان زده، طرحی نو در جهان در می‎اندازد، جوانه‎زدن ارزش‎های معنوی در «مکارم اخلاق» از شاخه وجود انسان هم باید بهارآفرین دل‎ها شود و سرنوشت ما را عوض کند.

نوروز انقلاب، باید انقلاب در نوروز را هم در پی داشته باشد.
تغییر «نگاه»، رفتار را هم عوض می‎کند.
چشم‎انداز معنوی، برنامه‎ها و تدبیرها را هم در «خط معنویت» قرار می‎دهد.
عینک کمال‎بین، افق‎های تکامل اخلاقی را در عرصه حیات فردی و اجتماعی و سیاسی نشان‎مان می‎دهد و ما را به سوی فتح آن قله‎ها فرا می‎خواند.
طبیعت، از خزان پاییز و رخوت زمستانی جدا می‎شود.

چرا انسان از خزان و رخوت «غفلت» و «جهل» جدا نشود؟!
گاهی یک «گل» می‎تواند تابلوی جهت‎نما باشد.
گاهی یک «بذر» که می‎روید و سر می‎کشد و ثمر می‎دهد، می‎تواند معلم انسان شود. گاهی یک «طلوع» که برگ‎های کتاب ظلمت را ورق می‎زند، می‎تواند «هادی» و «راهنما»ی ما باشد.
گاهی یک «چشمه»، درس جوشش و جاری شدن و راه افتادن و به دریا رسیدن را به ما می‎آموزد.
چرا نباید از طبیعت، «درس» بگیریم؟ چرا نباید اوراق «کتاب خلقت» را ورق بزنیم؟!
نوروز انقلاب ورق زدن کتاب «تحول» است.

انقلاب در نوروز، این ایام را از تفریح صرف و شادی گذرا بالاتر می‎برد و دست‎آوردی چون «ابتهاج روح» و «التذاذ جان» دارد.
عید عارفان، فراتر از خوشحالی‎های زودگذر و گشت‎ و گذارهای شادمانه است و بار معنوی «ذکر» دارد.
فرودین عمر، باید آغاز بسیاری از برنامه‎ریزی‎ها و تدبیرها و تقدیرها و محاسبه‎ها باشد، تا عیدآفرین شود.
بهار زندگی، باید بسیاری از افسردگی‎های روحی و کسالت‎های درونی و بیماری‎های اخلاقی را برطرف سازد.
آن‎چه را در کشورهایی چون تونس، الجزایر، لیبی، مصر، یمن و بحرین پیش آمده است، چرا «بهار عربی» می‎گویند؟ جز به‎خاطر ماهیت بیداری و خیزش و عزم و اراده مردم؟!
این بهار، در هر ملتی چهره بنماید، تحول‎ساز می‎شود.

این رویش در هر کشوری رخ بدهد، چهره آن را بهاری می‎سازد.
این جوشش چشمه‎آسا، در هر منطقه‎ای پیش آید، مردمش را به دریا می‎رساند و دریایی می‎کند.
پس… چرا سکوت و سکون؟ چرا غفلت و خواب؟ چرا بی‎حالی و دل‎مردگی؟!

به «بهار»، روی خوش نشان دهیم، تا بهاری شویم.
اگر پیامبر به اصحاب تبار خویش گفته است: «تن مپوشانید از باد بهار»، چون که نسیم بهاری رویاننده و شکافنده و شکوفاننده است.
اصلا چرا دنبال بهار برویم؟ باید بهار را در پی خویش جاری سازیم و هرجا قدم می‎گذاریم، فضای آن‎جا را بهاری و متحول و منقلب کنیم.

هدف ازنگارش این مقاله بررسی صفت سلبی اتحادبوده است ودرآن تلاش گردیده تابه این سؤال پاسخ داده شودکه اتحادبه چه معناست.

تحقیق ازنوع توصیفی بوده وروش به کاررفته دراین مطالعه اسنادی است داده های موردنظرمتناسب بااهداف وسؤالات تحقیق جمع آوری گردیده است درجمع آوری داده هاتلاش برآن بوده که نمامی منابع دردسترس متناسب بااهداف موردنقدوبررسی قرارگیردازمهمترین یافته های این مطالعه می توان به چندنمونه اشاره نمود ازجمله اینکه اتحادیکی ازصفات سلبی خداوند است واین صفت سلبی ازاعتقادات محسوب می شودوهمچنین دیدگاه متکلمین درمورداتحادکه آن راازاساس نادرست می دانند.چنانکه حکمای مسلمان نیزحلول واتحادرادرموردخداوندردکرده اند.

کلیدواژگان:صفت سلبی،اتحاد،حلول،متکلمین

با رسیدن بهار، طبیعت ردای سبز بر تن می کند. چکاوک ها، هزار دستان و قمریان، نغمه ها و سرودهای فرح بخش و تازه سرمی دهند و انسان ها را به مهرورزی، گره گشایی و هم گرایی فرا می خوانند. بهار، پیام آور عشق و رویش است و موسم سرور و آشتی و به همین خاطر است که خواستنی است و با آمدنش دل ها سرشار از سرور و جان ها معرفت می یابد.

بهار، پیام آور تعادل است و اینکه در سایه تعادل، زندگی زیبا می شود. با دیدن بهار، رحمت و محبت خداوند را به یاد می آوریم. در اینکه چشمه مهر ایزد همواره به سوی آدمیان و همه موجودات، سرازیر است و ما اگر او و نشانه هایش را فراموش کنیم، او هرگز ما را فراموش نمی کند و با دگرگونی فصل ها نیز به جلوه گری قدرت بی پایانش می پردازد تا شاید دلی به یاد او افتد و به شوق او بتپد و بر اثر تماشای جلوه هایش، اشک شوق از چشمی جاری شود.

اساسا جهان هستی، آینه دار خداست و جمال پروردگارش را به تماشا گذاشته است. به تعبیر زیبای حافظ:

بهار نیز یکی از باشکوه ترین جلوه های خدا در جهان هستی است که می توان با تماشای آن، نقبی به عالم معنا زد و راهی به سوی خدا یافت و جمال پروردگار را به تماشا نشست. چه زیبا سروده است، سعدی شیرازی:

از اساسى‌ترين مسائل تاريخ انديشه بشر، مسأله اثبات خداست. مهم‌ترين رسالت پيامبران الهى، هدايت مردم به سوى معرفت خداوند عالم است. اين مقاله، به يكى از دلايل وجود خداوند پرداخته و در پى پاسخ اين پرسش‌هاست: فطرت چيست؟ فطريات كدام‌هاست؟ ويژگى‌ها و اقسام آن‌ها چيست؟ آيا دليلى بر وجود فطرت و فطريات مى‌توان يافت؟ آيا فطرت دليل بر وجود خداوند است؟

«فطرت» كلمه‌اى عربى از ماده (ف.ط. ر) است كه به دو معناى «شكافتن» و «آفريدن و ايجاد اوليه» و بدون سابقه (خلق از عدم) مى‌باشد.1 علّامه طباطبائى بر آن است كه معناى دوم «الفطر»، «ايجاد از عدم محض» است.2 مشتقات اين ماده به هر دو معنا در قرآن آمده‌اند:
ـ «اَفىِ اللّهِ شكٌ فاطرِ السموات و الارض» (ابراهيم: 10) به معناى آفريدن;
ـ «اذا السماءُ انفطرت» (انفطار: 1) به معناى شكافتن.
«فطرت» كه بر وزن «فِعله» است به معناى كيفيت خاص خلقت است; يعنى ويژگى‌هايى كه خداوند در خلقت انسان لحاظ كرد و بينش‌ها و گرايش‌هاى خدادادى و غيراكتسابى كه در انسان قرار داده شده‌اند. «توحيد فطرى است»; يعنى انسان نسبت به توحيد، بى‌اقتضا و خنثى نيست. در سرشت انسان، تقاضايى وجود دارد كه توحيد و معارف دينى، پاسخ‌گوى آن است. پيامبران الهى چيزى را بر انسان عرضه كرده‌اند كه بشر به حسب طبيعت خود در جستوجوى آن است.3